ប្រភពពិតនៃសេចក្តីស្នេហា

បើយើងជំរុញការពិចារណាលើពាក្យ “ស្នេហា”ឲ្យកាន់តែវែងឆ្ងាយនោះយើងរឹតតែមាន ការឆ្ងល់កាន់តែខ្លាំងឡើងៗថែមទៀត។ បានជាយើងកាន់តែឆ្ងល់ ពីព្រោះយើងពុំអាចដឹងបានថា តើប្រភពពិតនៃសេចក្តី”ស្នេហា” វានៅកន្លែងណា។

យើងចេះតែទន្ទេញពាក្យ”ស្នេហា” ជាប់នឹងមាត់ជានិច្ច ហើយម្នាក់ៗចេះតែខំប្រឹង ពន្យល់ថា ស្នេហាមានន័យដូចច្នេះ មានន័យដូចច្នោះ អ្នកនេះជាអ្នកបង្កើត អ្នកនោះ ជាអ្នកបង្កើតជាហូរហែរ។ ឯទីបញ្ចប់ស្នេហានៅតែជាស្នេហាដដែល។

បើយើងកុំយកបញ្ហាព្រះអាទិទេពមកដោះស្រាយ កុំយកបញ្ហាកម្មផលអវិជ្ជាមកឆ្លើយ ឆ្លង ហើយយើងយកតែបញ្ហាដែលយើងឃើញផ្ទាល់ នឹងភ្នែកក្នុងរយៈពេលដែលយើង កំពុងមានជីវិតមកពិចារណ នោះយើងរឹតតែមានកាឆ្ងល់កាន់តែខ្លាំងថែមទៀត។ តាមការសង្កេតយើងឃើញថា ទារកដែលទើបនឹងកើត វាមិនចេះ វាមិនយល់ វាមិនស្គាល់ អ្វីទៅដែលហៅថា«ស្នេហា»នោះទេ តែដល់ពេលធំឡើង វាក៏ចេះ ស្នេហានេះដែរ។

ក្នុងការសង្កេតរបៀបនេះ យើងអាចយកទ្រឹស្តីចិត្តវិភាគ មកបកស្រាយបានថា ទារកវា មានស្នេហា តាំងពីកើតមកម្លេះ។ ការបកស្រាយតាមបែបវិទ្យាសាស្រ្តនេះ ធ្វើឲ្យយើង យល់បានខ្លះដែរ ប៉ុន្តែចម្ងល់របស់យើងនៅតែមានជីវិតដដែល ពីព្រោះយើងឆ្ងល់ថា ហេតុដូចម្តេចក៏មនុស្សយើងកើតមកមាន «ស្នេហា» មកជាមួយ?៕